VEZİR..

Hiç kolay olmadı, desem de inanmayacaksın biliyorum. Gözlerinden damlayan her bir damla kalbimden parça parça dökülüyor benim de bilmesen de. Hiç bilemeyeceksin de. Aslında önemi de yok bu andan sonra bunları bilmenin. Bunların hiç biri geri getirmeyecek beni çünkü. Giremeyeceksin kollarıma tekrar.

Nasıl anlatsam ki diye düşünüyorum ama bulamıyorum. Yok aslında bir yolu yordamı. İnanmak isteyip inanmayacaksın çünkü. Hafifletmek isterdim acılarını ama yapamayacağım ben de. Tek yolu vardı ki ben ondan vazgeçtim zaten.

Hayat öğretecek sana da hepimize öğrettiği gibi. Ben mi ne öğrendim bunca yaşanmışlığın sonunda? Benzetmeleri öğrendim. Zaman zaman savaşa benzettim, zaman zaman sıcak bir havada içilen soğuk bir içeceğe benzetmeyi öğrendim. En çok da.. Feda etmeyi öğrendim. Şah için gerektiğinde Vezir’i feda etmeyi öğrendim.

Spastik!!!