İnsanları
anlıyorum. Çoluğa çocuğa karıştılar. Geçim derdi tabi bir yandan. Çocuğunun
maması, kıyafeti, evinin kirası, yakacağı. Korkuyorlar kaybetmekten bunları. Aç
kalmaktan değil de aç kalmasından evlatlarının. Zaten bu düzen hizaya sokuyor
insanları. Nereye hizalarsan oraya hem de. Ama kaybediyor çocuklar ekmek kadar
su kadar önemli şeyleri. Aydınlığı kaybediyor mesela. Gerçekleri kaybediyor.
Yazık. Çok yazık ama olsun. Kızmıyorum ben size. O yüzden ben direniyorum.
Sizin yerinize de. Az ya da çok fakat hiçten iyidir yine.
Bir de körler var. Onlara denecek pek bir söz yok. Körlükleri gözlerinde değil zihinlerinde çünkü. Hala taktığında takıştırdığında sadece aklı. Hala sadece yediğinde içtiğinde. Sanırlar ki şimdi gözüm var yaptığında ettiğinde. Ama olsun kızmıyorum onlara da. Fakirliklerinin beyinlerindeki, tek suçlusu onlar değil.
Bir de faydalananlar var. Onlar iki yüzlü olanlar. Tecahül-i Arif gibiler ama nükteleri eksik. Eh, karakteri bozuk olanın nüktesi olmaz ki zaten. Olsa olsa noktası olur. Tek bir noktası ama. Kahramanlar gibi üç noktayla bitmez hikayeleri. Sayfalar arasına sıkışır ve sonsuza kadar hapsedilir tek noktalı bir mühürle.
SpAstik!!!
Bir de körler var. Onlara denecek pek bir söz yok. Körlükleri gözlerinde değil zihinlerinde çünkü. Hala taktığında takıştırdığında sadece aklı. Hala sadece yediğinde içtiğinde. Sanırlar ki şimdi gözüm var yaptığında ettiğinde. Ama olsun kızmıyorum onlara da. Fakirliklerinin beyinlerindeki, tek suçlusu onlar değil.
Bir de faydalananlar var. Onlar iki yüzlü olanlar. Tecahül-i Arif gibiler ama nükteleri eksik. Eh, karakteri bozuk olanın nüktesi olmaz ki zaten. Olsa olsa noktası olur. Tek bir noktası ama. Kahramanlar gibi üç noktayla bitmez hikayeleri. Sayfalar arasına sıkışır ve sonsuza kadar hapsedilir tek noktalı bir mühürle.
SpAstik!!!
